| Profilo di EmooNUEmooNUFotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
21 giugno ตอนนี้เหงาตอนนี้เหงา
ก่อนหน้านี้เหงา วันนี้ก็เหงา คืนนี้ก็เหงา พรุ่งนี้ก็เลยไม่อยากเหงาแล้ว
เป็นอะไรก็มะรู้
ธรรมดาของคนที่ต้องเหงา
เหงาเพราะเราไม่มีคนให้คิดถึง หรือเพราะเรามีคนให้คิดถึง
จะยังไงมันก็รู้สึกเหมือนกันนั้นแหละ
ทรมาน
ข้างนอกอาจจะดูร่าเริ่ง สนุกสนานแม่งทุกเวลา
แต่กูไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย
กูก็มีเวลาที่กูร้องไห้บ้างแหละ
ใครจะไปเข้มแข็งขนาดนั้น
กูไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น
...
อยากเจอสักที 16 giugno เบื่อ หน่าย
ร้อน ! โลกเรามันร้อน จะร้อนขึ้น ร้อนเท่าเดิม รึน้อยกว่า มันก็ร้อนอยู่ดี
ขออะไรได้สามอย่างตอนนี้จะขอให้มีตังค์ หิมะตก แล้วก็อีกข้อเอาไว้ค่อยคิด
ช่วงนี้เจอแต่คนทำให้อารมณ์ไม่ดี
ชีวิตมันก็หมาเน่านะบางที
พอจะเจอคนแบบนี้ก็เจอซะทีเดียวหลายคน
มีปืนไหม จะเอาไปยิงกะบาลพวกแม่ง
เบื่อกับการไปเรียนจัง พูดกันตามจริงว่ามันเริ่มรู้สึกไม่สนุก
แถมเทอมนี้เป็นวิชาที่ไม่อยากเรียนสักตัว
ตัวกูเองก็ไร้สาระ
ไม่มีค่า ไม่มีประโยชน์อะไร
ไม่ได้ช่วยให้โลกดีขึ้นอะไรเลย
ตอนนี้ไม่มีกระทั่งความฝัน
ฟังอะไร มองอะไร
ก็ดูไม่มีความสุข
หนังก็ดูน้อยลง
วันเวลาหมดไปกับเรื่องไร้แก่นสาร
...
กูมองฟ้าแล้วไม่สวยเหมือนเดิม
ความสุขจากเรื่องรอบตัวสมัยยังเด็กๆ ตอนนี้กูด้านชาไปหมดแล้ว กูกลัวสักวันกูจะไม่ได้กลิ่นไอดิน กลิ่นฝน กูจะไม่มองฟ้า
กูจะลิมตัวกูไปว่ากูเคยเป็นใคร
ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อย
แต่ก็กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
คงมีสักวันเองแหละที่กูจะรวบรวมพลังแล้วกลับมาเป็นอย่างเคยๆได้
แต่วันนี้ตอนนี้ มันกูอยู่ในโลกที่กูไม่อยากอยู่เลยสักนิด
แต่ยังดีตอนนี้ยังมีแรงพอจะทนไหว
เอาเถอะ
กูสัญญา กูจะกลับมาเหมือนเดิม
...
03 giugno Samed : " อากาศก็ดี แสงก็สวย ถ่ายรูปออกมาก็สวย "นุ " เป็น... "
แวว " มึง... "
นุ " อะไร ? "
แวว " ไม่มีอะไร "
แวว " วันนี้โชคดีจังเลยนะค่ะ อากาศก็ดี แสงก็ดี ถ่ายรูปออกมาก็สวย "
" ไม่มีคนซัพพอร์ต "
" แกะทะเล "
" มึง...กูพบรักแท้ "
ไปเสม็ดมาอีกแล้วครับพี่น้อง ไปได้ไปดี
ไปแล้วกลับมาพร้อมกับหนี้หัวโต
ก็คนมันรวย ... รวยแต่เครือนะ
ก็ไปพักอ่าวทับทิม ราคา 1500 บาทต่อคืน ถู๊กถูก
วันๆก็แดกส้มตำปูม้า แดกเยอะฉิบหาย
แดกที ทิชชูร้านเค้าก็หมดไปหนึ่งกล่อง เป๊กบอกว่า สั่งส้มตำ แถมทิชชู ฮาๆๆ
ไหนจะแดกเบียร์อีก กลางคืนก็ไปแดนซ์ ซิลเว่อแซนด์
ที่เปิดเพลงได้ลาวขาดใจกูมาก
พร้อมกับกลุ่มเกย์หรรษา หน้าตาดี ที่แถบจะปี้กันให้กูดู
เห่อ ... เห็นแล้วเหนื่อยใจ
ทริปนี้กูกลายเป็นตลกพระรามเก้า ปล่อยมุขตลอด
ทั้งๆที่ตัวตนที่แท้จริงกูออกจะเงียบขรึม
ไม่น่าเลย
ดูทุกคนจะชิวๆกัน ไม่ได้คิดอารายมากมาย รวมทั้งกูด้วย ก็ไม่รู้จะคิดไร
วันๆก็นั่งหัวเราะกันไปกันมา กูว่าถ้าอัด vcd ขายแม่ง หม่ำเจ๊ง
...
ตอนที่กลับมาแล้วก็เพิ่งรู้สึกได้อย่างนึงว่ามันขาดอะไรไป
กูคิดได้ว่า
เราถ่ายรูปกันเยอะแยะ แดกกันฉิบหาย
คุยกันกระจาย
แต่เราพลาดที่เราไม่ได้มีโอกาสไปนั่งริมทะเลกันตอนกลางคืน เพราะว่ามันเป็นหน้าฝน ฝนตกหนักทั้งสองคืนเลย
เราก็เลยไม่ได้ไปนั่งมองทะเลตอนกลางคืน ไปคุยเรื่องนู๊นเรื่องนี้กัน
ไปกินเบียร์ริมทะเลกัน
ถ้ามีก็คงจะดีกว่านี้มาก
กูอาจจะดูเหมือนกับว่าตอนกลางวันกินข้าว ตอนกลางคืนไปร้าน
แต่กูเองก็อยากจะมานั่งคุยเรื่องต่างๆกับเพื่อน แต่ก็ได้แต่คิด เพราะฟ้าแม่งไม่เป็นใจ
แอบเสียดายในใจ
อยาดคุยกับลอมกับโม ที่อุสามาตั้งไกล
หวังว่าคงจะมีคราวหน้า หวังว่าทุกอย่างจะเป็นใจ
ไม่รู้คนอื่นคิดไง แต่กูมีความสุขที่ได้ไป ถึงมันจะเหมือนขาดสิ่งที่กูว่าไปแล้วก็ตาม
ขอบคุณโมลอมสำหรับเงินที่ให้ยืม
ขอบคุณ ทุกคน ที่ซัพพอร์ต เวลากูปล่อยมุข
ขอบคุณคนขับรถที่พาไปวิบาก
ขอบคุณเกาะเกย์พิศดาร
ขอบคุณอาหารที่สั่งมามากเกินไป
...
ขอบคุงคับ 05 maggio การเริ่มต้นใหม่ ของความรู้สึกเก่าอยากกลับบ้าน...มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
บางครั้งบางที ที่เราใช้ชีวิตของเรามากมายเกินไป ลืมหยุดยืนแล้วก็มองกลับไปยังที่ๆเราจากมา มันน่าเศร้าที่เราคิดได้ว่าเราต่างไปจากเดิมมากมายแค่ไหน
ความรู้สึกสมเพชตัวเองเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ในเวลาที่ทำสิ่งไร้สาระและยังคิดที่จะทำต่อไป
ท้ายสุดของการกระทำทั้งหมดก็คือความว่างเปล่าไร้ความหมาย เหนื่อยหน่าย และเฉยชา
นึกถึงสมัยยังเด็กกว่าที่เป็นอยู่ เราเคยมีความสุขกระทั่งการได้นั่งเล่นดูท้องฟ้าตอนเย็น
แล้วตอนนี้เราเป็นใครกัน
จากคนที่เคยแค่แอบรัก กลายเป็นคนที่เจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง
จากคนที่อยู่กับตัวเอง กลายเป็นคนที่แคร์คนอื่นมากไป
ทุกสิ่งทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไปมากมายเหลือเกิน
ถึงอยากจะได้สิ่งต่างๆกลับคืนมา ก็คงไม่มีทาง
แต่อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่ทำให้ชื่นใจได้ คือบางครั้งในน้อยครั้ง
ที่เรายังสามารถหยุดตัวเอง และกลับมาทบทวนชีวิตใหม่
รู้สึกถึงวันเวลาที่ผ่านไหลเข้ามาและผ่านไป
รู้ตัวว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ที่ไหน มาจากไหน และจะไปไหน
และสำคัญคือ ดีใจที่รู้สึกได้ว่าชีวิตมันมีคุณค่ามากมายขนาดไหน และคุ้มค่าแค่ไหนที่จะมีชีวิตต่อไป... ...ตับปิ้งหน้าซอย
ก๋วยเตี๋ยวหน้าหอ
ต้มยำกุ้งร้านพันช์
ข้าวร้านลุง
หมี่เย็นฮะจิบัง
ทำไมวันนี้ ต้องมานั่งกินคนเดียว
คิดถึงเวลาที่ผ่านไปแล้วจัง 24 aprile ร้อน !!!กลับมากรุงเทพแล้ว
หลังจากไปอยู่ขอนแก่นอีกรอบแล้วก็ไปนู้นไปนี่ ก็ไม่มีอะไรมากมายเท่าไหร่
ไปเดินแฟรี่ บังเอิญ แวว ลอม และกู แต่งตัวเว่อไปหน่อย เกิดอาการคนมอง
กูเหมือนเป็นสัตว์สงวนเลย มีนินทาด้วยนะ
โว๊ย!! ทำตัวเด่นนิดนึง นึกมาก็ขำดี
ไร้สาระจิงๆกู
เออ!! บังเอิญเจอโมก่อนกลับด้วย ฟ้าประทานมากๆ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นนึกว่าจะไม่เจอกันแล้วซะอีก ก่อนหน้าจะกลับมาไปนอนอยู่บ้านแววที่ขอนแก่น ร๊อนร้อน!! เลยเป็นไข้ไปเลย
กลับมาถึงหอที่ลาดกระบัง สภาพกูเหมือนศพ แถมห้องก็ร้อนแบบมหาโหด
หายากินเอง แถมไม่มีคนมาดูอีก ชีวิตอันโดเดี่ยวของกู เวรจิง
ไม่รู้จะเขียนอะไรหรอก แต่รู้สึกว่าควรจะอัพ
ช่วงนี้เป็นช่วงกระแสฮิตตั้งชื่อ ร กัน
เหตุเกิดจากที่กู บัญญัติคำว่า รมต ขึ้นมา
ซึ่งไม่สามารถแจงได้ว่าย่อมาจากอะไรเพราะแรงเกินไป
กู รมต
ต่าย รพม
แวว รนว
ลอม รมน
โม รตป
เป๊ก รหบ
แตง รรร
ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ จงระวังตัวไว้ จะได้ฉายา !!!
คิดถึงจอย กับ วี ว่ะ อยากเจอนะเมิง
เพื่อนที่กรุงเทพกูก็คิดถึงพวกมึงนะ
ไปดูหนังกับกูหน่อย กูไม่อยากอยู่หอ รับโทสับกูทีอียิ่ง
...
ทำไมมันร้อนแบบนี้ อย่างนี้ก็ฆ่ากูเหอะ
ปล. กูอาจจะกลับไปอัพสเปซแบบ เดิมๆนะ ช่วงนี้เหงา
กลับไปอ่านบล๊อคเก่าๆ เพิ่งรู้ตัวว่าเขียนถึงคนบางคนตั้งแต่พฤภาปีก่อน เรื่องมันนานมาแล้วสินะ
ไม่ว่ายังไงก็คิดถึงนะ เป็นห่วงมากด้วย เรายังไม่หายไปจากกันใช่ไหม
...
15 aprile ...
11 aprile นิราศขอนแก่นไปมาแล้วขอนแก่น 2 คืน 3 วันของกูก็สนุกสนานอย่างเต็มที่
ก็ไปเย็นนอาทิตย์แล้วก็ไปหาไรกินเล่นๆ จำไม่ค่อยได้แล้วไปไหนบ้าง แต่จำได้ว่าไปแฟลี่โฉมใหม่มา ซึ่งก็ไม่ได้ดีกว่าเดิมเท่าไหร่ ไม่มีอะไรเล๊ยยยย!!!
จากนั้นก็ไปวัดเก้าชั้นก็นึกว่าตัวเองยังไม่แก่กันไง ขึ้นไปถึงชั้นเก้าเลยครับ ลมจับกันเลยทีเดียว แล้วก็ไปนั่งบึงต่อ ร๊อน ร้อน
ก็กลับมาในมอ ไปกินนมแถว csk แล้วก็เจอน้องที่รู้จักใน space นี้แหละ หน้าใส๊ใส แบบโอ้!! น้องเอ้ยแบ่งให้พี่สักนิดได้ไหม๊ ที่เขียนถึงแค่เพราะจะบอกว่าน้องเค้าหน้าใสแค่นี้แหละ ฮาๆๆ
ตกค่ำปึ๊ป!!! หาที่แดกในทันที ก็ไปเพล์กราวตามประสา ก็ดี แต่คนน้อยว่ะ ไปกับเป๊ก กับ ลอม แต่ลอมไม่กิน ก็เพื่อนคนอื่นๆมาแจมบ้าง แต่ก็เวิ่นๆนิดหน่อย
แต่นุกับเป๊ก ก็เมามากมายอีกแล้ว
วันถัดมา ก็ตะลอนอยู่ในมออย่างไร้สาระ ไปสีฐาน กับ สนามรักบี้เก่ามาด้วย ชิวเช่นเคย นั่งทีไรสบายใจทุกที
มีอดีตมากมายเหลือเกินกับที่นี้ เฮ๊อ...
พอเย็นก็ไปเพล์กราวอีกแว๊วคราบบบ แต่วันนี้เพื่อนเยอะ สนุกดี
เพียว เป๊ก แตงไทย เตย นุ และคนอื่นๆ ก็ เมาปริ้นสิ้นใจกันไป
ไม่หยุดนะ ให้หญิงขับรถพาไปยูบาร์ครับ กูก็เพิ่งเคยไปนี้แหละ
ตื่นเต้นคับ
แต่!!! พอกูเข้าไป แม่ง ผิดหวังว่ะ...ธรรมดาจัง
ไม่ได้ว่าไรนะ แต่แม่งคนที่ไปแต่งตัวแบบ ... กูะว่าไงดีละ เห็นแล้วแบบ เออนะ นี้เหรอที่คนเค้าชอบมากัน
แต่กูก็ไม่ได้แต่งตัวดีอะไรหรอกนะ ฮาๆๆๆ
แต่นะเพลงมันส์ดี เต้นสะใจ ก็แดนซ์กระจายกันทุกคน
เข้าไปตอนประมาณ 4-5 เพลงสุดท้าย
แต่เหนื่อยสัด เต้นใส้เลื่อนเลย เวรจิง
กลับมาก็มานอนหอกัน ลืมบอกว่าอยู่หอที่ออกตังค์กันเช้ารายวัน พรีเมียร์ 350 บาท ถูกดี
ที่ต้องนอนเพราะไม่มีเพื่อนอยู่ในมอเลย คนที่อยู่ก็ไปนอนด้วยไม่ได้อีก แอ๊ก!!
ส่วนอีกวันที่เหลือก็ไปแดกปอนป้อตามเคย แล้วก็กลับบ้าน
จบการเดินทางในขอนแก่นเพียงเท่านี้แหละ
* กลับมาขอนแก่นทีไรเหมือนกลับบ้านเลย คิดถึงทุกๆคนนะคราบ
คิดถึงอดีตดีๆ หลายๆอย่างด้วย
เฉพาะเรื่องดีๆนะ
ปล. เดี่ยวคงจะไปอีกรอบ ต่ายรอเจอกันนะมึง 05 aprile พล่าม...อยากกลับไปถ่ายหนังโว๊ย!!!
กลับบ้านมาไม่รู้กี่วันแล้ว อยากกลับไปกรุงเทพแล้วว่ะ เสี้ยนอยากถ่ายหนัง รุ่นพี่แม่งก็โทรมาตามไปถ่าย เสียดายโคตร หนังแอบใหญ่อีกต่างหาก พูดตามตรงกูอยากได้เครดิต ไม่รู้เค้าจะให้กูไหม กูถ่ายไปคิวนึง เหนื่อยสัด
อีกวันกูก็เสนอหน้าไปช่วย สาดเอ้ย เสือกทำฝนตก เอารถดับเพลิงมาพ่นน้ำ แล้วน้ำมาจากไหนก็ไม่รู้ เป็นสิวเลย ถ่ายไป 5 ชั่วโมง
แต่!!! เหนื่อยแค่ไหนกูก็ชอบถ่ายหนังสุดแล้ว ถ้าชีวิตกูไม่ได้ทำหนังกูจะทำอะไรเนี๊ย พระเจ้า
แต่!!! ก่อนจะกลับไปสู่วงการภาพยนตร์ กูต้องไปขอนแก่นก่อน ไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนรักชาว มข. ของกู
มีคนบอกว่ากูทำตัวเหมือนเป็นคนขอนแก่น เอ๊า กูชอบของกู
อยู่มา 6 ปี มันก็นานนี้หว่า
ไปกินเหล้า เมายาปลิ้น ให้สิ้นใจเหมือนเป๊กบอก แค่คิดก็สนุกแล้ว
แต่ขออย่าให้กูเจอพวกเหี้ยๆที่หลอกหลอนชีวิตกูเลย สาธุ
ช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อน สูบบุหรี่กินเหล้าน้อยลง แต่หน้าตาเหี้ยขึ้น กูก็เลยช่างแม่ง เหี้ยไปเลย
ตอนนี้ก็รู้จักเพื่อนใหม่หลายคนไม่รู้เพราะอะไร ก็ดีสังคมกว้างขวาง แถมทำให้กูได้ค้นพบความคิดดีๆหลายอย่าง
เป็นต้นว่า กูควรจะเอารูปที่อุบาทๆ ไว้ใช้ในอินเตอร์เน็ท เพราะหากบังเอิญเค้าเจอกูในโลกความจิงขึ้นมา เค้าจะได้บอกว่า อ๊ะ!! ดูดีกว่าในรูปนะ อะไรแบบนี้ ฮาๆๆๆ
ไร้สาระสัด
พอละๆ
เดี่ยวจะมาอัพใหม่ รู้สึกเขียนได้อย่างสนุกสนานมากวันนี้
* เพื่อนๆที่ขอนแก่นเตรียมตัวไปเมากับนุด้วยนะคราบ
* ดูแลตัวเองนะ ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง
01 aprile อยากจะฮอต!!!สืบเนื่องมาจากการที่กูได้ไปเข้าสาเปส เป๊ก มา แล้วก็แบบ แต่ละบล๊อคมีคนเม้นมากกว่า 30 คน!!! โอ้ มันช่างมากมายอะไรขนาดนั้น กูเขียนสามเดือน เม้นอย่างมากก็สามคน เหี้ยจิงๆ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่รู้สึกตัวเองหมาเหม็นมากๆ เพราะรู้สึกว่าทุกคนรอบกายกูฮอตกันเหลือเกิน แบบว่าไปทงไปเที่ยวก็แบบมีมาตลอด ไปเสม็ดอย่างนี้เพื่อนกูได้มาสองสามคน แล้วกูเนี้ยนะ เดินไปเดินมา โฉบไปโฉบมา เย็ดแม่ มีคนมองกูไหม? ไม่มี สมเพชตัวเองมากมาย ฮาๆๆ
ก็มีอีกหลายเรื่องเกี่ยวกับความฮอตของเพื่อนๆกู กูไม่ได้อยากจะเปรียบเทียบหรอกนะ แต่กูสมเพชตัวเองนิดนึง เค้าคงหวาดกลัวกูกันมั้งเนอะ
แล้วตอนนี้ก็อยู่บ้านแล้ว ก่อนกลับมาอยากกลับมาก แต่พอกลับมาถึงเพียงสามชั่วโมง กูก็อยากกลับไปกรุงเทพทันที มันนิ่งเกิน
ก่อนกลับมาได้ไปหอ แตงไทย มาด้วย ก็ไปเมาๆ แถว หอการค้า ไปกันสามคน นุ แตง เป็ก ได้ข่าวว่า นุ และ เป๊ก เมาปลิ้นกันเลยทีเดียว ส่วน คุณแตง ไม่เมาครับ อยากแดนซ์ เพื่อนสองคนไม่ไหวแล้วแต่เมื่อเพื่อนอยาก เราจัดให้ จะไป zeed ต่อ ก็ขนกันไป มีแต่คนลาวๆเหอะ กูไม่ค่อยอยากเข้าเลย แมร่ง แล้วก็เกิดเหตุการณ์น่าประทับใจครับ คือ เค้าไม่ให้เข้าไง เพราะเป๊กมันใส่รองเท้าแตะไป เป็นตราบาปในชีวิตมันมากๆ ที่โดนไอ้เหี้ยหน้าตาอุบาท ที่ไม่มีรสนิยม มาห้ามแม่งไม่ให้เข้าไปแดกเหล้าในร้านที่มันไม่ใช่เจ้าของ แตงแม่งของขึ้นเลย แต่ก็ได้แค่คิดในใจ ก็เดินกลับกันไปตามระเบียบ ถึงห้องอีแตง ร้อนสุดตีน นอนไม่หลับ
* ดัดผมแล้วละ อยากจะดูเกาหลีไง แต่นะ มันออกมาก็งั้นๆ
ปล . ที่กุทำตัวหนังสือให้มันใหญ่ขึ้นบางอันอะ ลอกเป๊กมันมา เป็นพวกชอบตามกระแสไง
ไม่รู้ว่าอยู่ไหน แต่ คิดถึง * 23 marzo ทะเล เพื่อน เหล้า หาดทราย กาย และ ใจไปเสม็ดมา
วันที่ไปฝนตกพร่ำๆ...ชวนให้นึกเหงานิดหน่อย นั่งเรือข้ามไปด้วยความโหวกเหวก เพราะตื่นเต้นกับคลื่นที่ซัดมาซะแรง
ถึงหาด อันสวยงาม กูนึกถึงคนบางคน นึกถึงคำบางคำ กูจำได้ มันเคยมีข้อความส่งข้ามทะเลมาหากู
เอาละ คืนผ่านไป ฟ้าใสเหมือนเดิม สนุกสิครับ ก็กินเบียร์ กินเหล้ากันไป กินอาหารทะเลด้วยเงินที่เอามาทั้งหมดทั้งมวล ก็ดีมากมาย เพราะกูได้กินหอยนางรมสมใจ ถึงจะไม่ได้กินที่ๆเคยไปกินอีกแล้วก็ตาม เพราะเค้าปิดไปแล้ว
ทะเลสวย ส๊วยสวย สวยขึ้นทุกวัน นับจากวันที่ฝนตก ... บางทีก็นั่งมอง เมาก็ลงเล่น แช่จนอาทิตย์วันใหม่ขึ้น
เพื่อนๆ กับความทรงจำดีๆ ในการเดินทางเกิดขึ้นที่นี้ กูได้เรียนรู้หลายๆอย่าง ได้พักผ่อน ได้คิด ... เป็นการไปเที่ยวที่กูอยากจะจดจำอีกครั้งหนึ่ง
20 marzo คิดถึงคิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง ... คิดถึง
นุคิดถึงนะ คิดถึงจิงๆ ไม่รู้จะทำยังไง
นุไม่อยากเป็นแบบนี้เลย เบื่อ ไม่อยากร้องไห้
ทำไมไม่รู้บ้างเลยละ คิดถึงนุบ้างไหม แค่นี้ละ ที่นุอยากรู้บ้าง
* ขอโทษที่เพ้อเจ้อ 16 marzo ลาพักกาย ปายพักใจจะเที่ยวแล้ว พอแล้ว เหนื่อยแล้ว
ไปเมา ไปร้องไห้ ไปหัวเราะ
เอาให้มันสุดๆไปเลยดีกว่า
ชีวิตมันก็มีเท่านี้แหละเพื่อนเอ๋ย
จะอะไรให้มันมากไปไปทำไม
อยากจะคิดอะไรก็คิดไป
อยากจะทำอะไรก็ทำไป
ชีวิตมันสั้นนิดเดียวเอง
คิดแล้วก็ปวดใจ
อยากจะเขียนให้ดีกว่านี้ เขียนไปไม่รู้ใครจะอ่านบ้างรึป่าว ก็เขียนได้ดีเท่านี้แหละ 12 marzo มีความสุขมากๆนะครับนานแล้วนะ...
ถ้าเหงาไม่มีใครเป็นเพื่อนก็โทรมา
ไปไหนไกลๆดูแลตัวเองมากๆ สุขภาพไม่ดีระวังตัวหน่อย
อย่างุดงิดโมโหเวลาอากาศร้อนๆ
คนเราจากกันไกล
บางทีเรื่องราวมันก็ผ่านไปนานเกินไป ก็คงไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้
ทำได้ก็คือเดินต่อไป อย่างที่เคยเดินมา
แต่ก็มีบางวันที่เจอผู้คนมากมาย เจอวันเหนื่อยๆมากไป
แล้วหยุดนั่ง คิดถึงวันก่อนๆ
ความรู้สึกใจหายก็แว๊บขึ้นมา น้ำตามันก็ซึมๆ
อยากกลับไปที่เดิมๆ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม
พอเริ่มที่จะเขียน ก็อยากจะเลิกเขียน
ความรู้สึกบางครั้งก็อธิบายไม่หมด
ปล่อยให้มันเป็นของเราคนเดียวละกัน
21 febbraio 3 วัน กับ 16 mmก่อนหน้านี้ก็ไปช่วยเพื่อนตั้งแต่ 6 โมงเช้าวันนึง ถึง 6 โมงเช้าของอีกวันกันเลยทีเดียว 24 ชม. เก่งปะละ
สามวันที่ผ่านมาก็อยู่ที่โรงถ่ายตาหลอด เหนื่อยเหี้ยๆ
สามวันกับกล้อง 16 mm ที่กูต้องเป็นตากล้อง
ตั้งแต่เริ่มชอบหนังก็อยากจับกล้องฟิล์มอยากถ่ายฟิล์มมาตลอด
เอาสิ งานนี้ทำเต็มๆ ทั้งจัดแสงปาไปสองวัน จัดผิดแก้ใหม่ ไม่สวยแก้ใหม่ ยกไปยกมา ทั้งสองพันวัตต์ทั้งแปดร้อยวัตต์
โดนอาจารย์มาบ่นมาด่าอีก แต่ก็ดีได้เรียนรู้ ว่ามันต้องจัดยังไง
ได้ใช้ดอลลี่ ก็ดอลลี่กันฉิบหาย ลิ่มก็ไม่มี กล้องก็สั่นกันไปช่วยไม่ได้กูพยายามแล้ว
ไหนจะวัดแสงอีก วัดแล้ววัดอีกมันก็ไม่เกิน 4.0 สักที นี้สว่างสุดของกูละนะ นอกนั้นกูว่าคงมืดฉิบหาย
ไหนจะบล๊อคกิ้ง ไหนจะไฟ ไหนจะดอลลี่ โอ้ยยยยยย เหนื่อยๆๆๆๆๆ ไม่รู้จะพูดยังไง
แล้วกูเป็นคนถ่ายกูก็เสียวอีกว่ามันจะไม่สวย กูขุดออกมาเท่าที่กูมีแล้วนะเพื่อนๆ ไม่สวยอย่าว่ากัน กูพยายามจะสร้างเด็บให้สาแก่ใจเพื่อนๆแล้วนะ
งานนี้กูได้เรียนรู้การใช้กล้อง 16 mm อย่างเต็มๆ ถือว่าโชคดี เพราะกูรู้สึกคุ้นเคยกับมันมากๆ ใช้ยากจิง แต่ก็นะ กล้องฟิล์มนะเว้ย แสรดดด
400 ฟุต ที่วิ่งไปกูรู้สึกเหนื่อยแต่ก็สนุก ขอบคุณเพื่อนๆในกองทุกคน ทุกคนแบ่งเบากันได้เยอะ หวังว่าจะดีมากขึ้นไปเรื่อยๆ
แล้วก็เหลือหนัง dv อีกสองเรื่อง เอ๊า ! สู้ต่อไป 13 febbraio กินคนเดียวตับปิ้งหน้าซอย
ก๋วยเตี๋ยวหน้าหอ
ต้มยำกุ้งร้านพันช์
ข้าวร้านลุง
หมี่เย็นฮะจิบัง
ทำไมวันนี้ ต้องมานั่งกินคนเดียว
คิดถึงเวลาที่ผ่านไปแล้วจัง |
|
|
